Pepe de Quintela,…

Ayer morria Pepe, Pepe de Quintela (8 de agosto de 1931 – 8 de setembro de 2017), unha gran persona. Unha persona moi querida na minha família. Ele foi o melhor amigo do meu padre, e tou segura que meu padre foi un dos melhores amigos de Pepe, quizás ese era un sentimento mútuo. Para min ele era como um abuelo, unha referencia, unha persona a que tinha (tenho e sempre terei) muito respeto, admiración e carinho.

Unha alma noble e moi humana, perfecionista e cuidadoso en calquer trabalho que facia, xá fose labrar un rego de colas, fazer unha parede de pedra (unha arte olvidada e que él dominaba con muita delicadeza) ou tapar unha naranxeira para protexela das xeadas (como na foto)

Unha persona observadora, que nun falaba muito, pero que sabia fazer un uso da palabra con muita sabiduria, sin desperdicialo na especulación ou crítica do ajeno.

Unha persona que era mal visto por muita xente, por nun ter seguido a onda do “progreso” e “desarrollo”, escolhendo unha vida mais simple, pero mais plena e libre en muitos sentidos.

Duenho do seu tempo, él nunca andaba apurado nin trabalhaba con prisa,…o seu xeito era tranquilo, pausado, con presencia e calidad en todo o que facia. Gustabalhe trabalhar hasta que anoitecia, disfrutando do que facia e também sabia disfrutar das pequenas cousas, como xogar a partida,…

 

Nun tinha nin tele nin lavadora en casa, pero nun lo necesitaba, estaba conectado con o mundo muito mais do que muita xente imaginaba e lavaba a roupa no rio, tou segura que era unha meditación para él.

Hasta fai pouco tempo, iba andando a todos os sitios e foi a primeira vez ao médico, cando rompeu unha rodilha xá con mais de 60 anos, e tuveron que pasar mais de 20 anos, hasta que fai un par de anos, a edad empezou a pesar demasiado.

Era muy selectivo nas suas amistades e na nosa casa, él se sentia muy bien, se sentía da casa, quizás porque lo respetábamos e aceptábamos de unha forma verdadeira e sincera. A sua forma de mostrar o que nos queria era axudándonos de forma incondicional (hasta fai poucos meses) e a nosa forma de mostrar o que lo queríamos era tratándolo con respeto e carinho, e axudándolo a él da forma que podíamos.

Pese a todas as necesidades que pasou ao largo da sua vida, él foi feliz. Diria que muito mais feliz que muitas personas que tamos cheas de cousas e cartos que nos generan ataduras, frustaciois e dolores de cabeza, impedíndonos vivir e sentir o aqui e agora, algo que él facia dia a dia.

Meu querido Pepe, o mundo precisa de mais personas como tú, personas simples, sabias, humanas, generosas, e cuidadosas,…

Muitas gracias por todo o compartido; por todo o que aprendin contigo; por todo o teu carinho e apoyo; por me mostrar que existen outros mundos, mais allá do mundo que nos queren vender. Como diria Galeano, unha parte de min morreu contigo, e unha parte de ti, sempre vivirá en min. Gracias meu querido Pepe! Descansa en paz! Con muito carinho, Carmen

Esta entrada fue publicada en Sin categoría y etiquetada , , , . Guarda el enlace permanente.

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *